Περαίωση (2010 ... χρόνια πριν)
ΧΑΡΩΝ: Απόδος, ω κατάρατε, τα πορθμεία.
ΜΕΝΙΠΠΟΣ: Βόα, ει τούτο σοι, ω Χάρων, ήδιον.
ΧΑΡΩΝ: Απόδος, φημί, ανθ' ων σε διεπορθμεύσαμεν
ΜΕΝΙΠΠΟΣ: Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος
ΧΑΡΩΝ: Έστι δε τις οβολόν μη έχων;
ΜΕΝΙΠΠΟΣ: Ει μεν και άλλος τις ουκ οίδα, εγω δε ουκ έχω
(Λουκιανού, Νεκρικοί διάλογοι, Χάρων και Μένιππος)
Πως θα ασκηθεί η πίεση ; Κατ’ αρχάς πρέπει εμείς να αρχίσουμε να ενδιαφερόμαστε και να είμαστε διατεθειμένοι να αφιερώσουμε λίγο από το χρόνο μας. Για παράδειγμα, βλέπουμε κάποιον ανώμαλο στο δρόμο να κάνει προσπέραση στη διπλή γραμμή, να περνάει σκοπίμως με κόκκινο κλπ. Να πάμε άμεσα σε ένα αστυνομικό τμήμα και να υποβάλουμε μήνυση εις βάρος του οδηγού, με τα στοιχεία της πινακίδας του οχήματος. Το έγκλημα διώκεται αυτεπαγγέλτως, και ο εισαγγελέας δεν μπορεί παρά να ασκήσει εις βάρος του οδηγού ποινική δίωξη. Αν δεν το κάνει, αφού ενημερωθούμε για την πορεία της μήνυσής μας (είναι δικαίωμά μας), να υποβάλουμε μήνυση κατά παντός υπευθύνου (προφανώς του εισαγγελέα) για κατάχρηση εξουσίας (ΠΚ 239), το οποίο είναι ένα σοβαρό πλημμέλημα.
Πηγαίνουμε στη δημόσια υπηρεσία και αδιαφορούν για την εφαρμογή του νόμου ; Κατευθείαν μήνυση εις βάρος του υπαλλήλου για παράβαση καθήκοντος (εννοείται αν δεν κάνει κάτι βαρύτερο, όπως δωροδοκία, εκβίαση κλπ)
Μόλις κάποιος καταδικαστεί για τα παραπάνω, είτε πολίτης είτε αστυνομικός είτε ο εισαγγελέας και αρχίσει να γενικεύεται το φαινόμενο (το οποίο πιστεύω δε χρειάζεται πάνω από 5-6 χρόνια για να γίνει), είναι πιθανό να σταματήσει η ασυδοσία που μας περιβάλλει.
Βιώσαμε τελευταία τη γνωστή αλητεία με το κλείσιμο των εθνικών οδών. Ας υποβληθεί μια μήνυση εις βάρος οποιουδήποτε είχε το όχημά του στο μπλόκο και ταυτόχρονα και μια αγωγή αποζημίωσης … και ας τρέχουν. Θα μου πεις ότι όλα αυτά θα κριθούν μετά από 5-6 χρόνια. Είναι όμως μια αρχή.
Έτσι θα ασκηθεί πίεση στη Δικαιοσύνη, για να κάνει πιο σωστά τη δουλειά της, γιατί και να θέλει να κάνει αλλιώς, δε θα μπορεί.
Στη Δικαιοσύνη πάντως πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι κατά καιρούς έχει κάνει προσπάθειες εφαρμογής του νόμου (πχ. με διώξεις κατά καταληψιών των εθνικών οδών), τις οποίες κατέστησε μάταιες το κράτος με ειδικές νομοθετικές ρυθμίσεις για την απαλλαγή των εγκληματιών (για ψηφοθηρικούς φυσικά λόγους). Στους λειτουργούς της Δικαιοσύνης επομένως υπάρχει (στην πλειοψηφία τους) η διάθεση να τιμήσουν τον όρκο τους. Ας τους βοηθήσουμε λοιπόν κι εμείς μέσω της δικής μας πίεσης.
Όσον αφορά τα έξοδα που απαιτούνται για την εφαρμογή της προτεινόμενης λύσης, μπορούν να καλυφθούν εθελοντικά, από δικηγόρους που είναι διατεθειμένοι να το κάνουν. Και για να δώσω το καλό παράδειγμα, δηλώνω δημοσίως ότι αναλαμβάνω δωρεάν το χειρισμό οποιασδήποτε σχετικής ποινικής υπόθεσης και καλώ και άλλους συναδέλφους μέσω αυτού του blog να προσφερθούν.
Θεωρήστε το σα μια εισφορά ελπίδας για το μέλλον.
Υ.Γ. Προφανώς και πιστεύω πως η εφαρμογή των νόμων που διασφαλίζουν την καθημερινότητά μας μπορεί να διασφαλιστεί μόνο μέσω του φόβου της κύρωσης. Αν κάποιος από σας πιστεύει ότι υπάρχει τρόπος να εκπαιδευτεί κάποιος π.χ. να μην παρκάρει στο πεζοδρόμιο ή στη διάβαση των αναπήρων, να τον πει και σε εμένα.
Σκέφτομαι μερικές φορές, αν υπάρχει περίπτωση να σωθεί αυτό το κράτος. Ένα μικρό δείγμα της άθλιας νοοτροπίας προς τον πολίτη είναι κι αυτό : Μπαίνει κάποιος σε μια ΔΗΜΟΣΙΑ υπηρεσία. Επειδή θέλω να φανώ καλοπροαίρετος, να δεχθώ πως όλοι οι υπάλληλοι έχουν κάτι να κάνουν τη δεδομένη στιγμή (λέμε τώρα...). Ο πολίτης όμως χρειάζεται κάποιες πληροφορίες. Πχ, που θα απευθυνθεί, ποιο είναι το αρμόδιο γραφείο κλπ. Στο γκισέ όμως βλέπει μια ανακοίνωση που με μεγάλα γράμματα τον προειδοποιεί : ΟΧΙ πληροφορίες ΕΔΩ. Το ίδιο και στο επόμενο γκισέ και στο επόμενο γραφείο κλπ. Το "όχι" και το "εδώ", με κεφαλαία γράμματα, έτσι ώστε εξ αρχής να του δημιουργείται η εντύπωση ... όχι εδώ, δίνε του. Τι το πιο αυτονόητο από το να υπήρχε μια πινακίδα με την επιγραφή "Πληροφορίες ΕΔΩ" ή ΕΚΕΙ. Γιατί έναν ταλαίπωρο φορολογούμενο να τον διώχνεις από κάπου σαν το σκυλί και να μην τον στέλνεις κάπου. Και δεν μπορώ να σκεφτώ ότι δεν περισσεύει έστω ένας υπάλληλος που να μπορεί να διατεθεί για να δίνει πληροφορίες...
Επειδή όμως το κράτος είναι απρόσωπο, η ευθύνη πέφτει στο διευθυντή της κάθε υπηρεσίας. Αυτός ο άνθρωπος προφανώς δεν έχει τη στοιχειώδη παιδεία και ανατροφή, ώστε να μπορεί να συμπεριφερθεί αξιοπρεπώς σε ένα κοινωνικό σύνολο. Σίγουρα δε φταίει μόνο αυτός αλλά και το φτωχό επίπεδο της παιδείας που έτυχε και η ανικανότητα των γονέων του, οι οποίοι αντί να του δώσουν κάποιες αρχές, παρέδωσαν στην κοινωνία ένα κάφρο. Αν όμως διεύθυνε ένα μαγαζί δικό του, έτσι θα απευθυνόταν στους πελάτες του ; Δε νομίζω.... κωλοτούμπες θα έκανε. Βολεμένος όμως πίσω από τη θεσούλα του (από την οποία δεν θα τον κουνήσει κανείς, γιατί ούτε κάποιος από τους προϊσταμένους του ενδιαφέρεται να τον ελέγξει) υποθάλπει τέτοιες τακτικές τραμπουκισμού στην υπηρεσία "του".
Ποια είναι η λύση στο πρόβλημα ; Μια πρώτη αντίδραση θα ήταν το κράξιμο. Να αρχίσει δηλαδή κάποιος τις φωνές και να τον κάνει ρόμπα, κι αυτόν και τον υπάλληλο. Επειδή όμως α) αυτή η καφρίλα εμένα δε μου βγαίνει αβίαστα και β) δε νομίζω ότι θα πιάσει τόπο ή θα διαπεράσει το χοντρό πετσί τους, σκέφτομαι κάτι πιο δραστικό, το οποίο επιφυλάσσομαι να μοιραστώ μαζί σας αφού το επεξεργαστώ λίγο καλύτερα. Φυσικά είμαι "ανοιχτός" και στις δικές σας προτάσεις.
Επειδή όμως το κράτος είναι απρόσωπο, η ευθύνη πέφτει στο διευθυντή της κάθε υπηρεσίας. Αυτός ο άνθρωπος προφανώς δεν έχει τη στοιχειώδη παιδεία και ανατροφή, ώστε να μπορεί να συμπεριφερθεί αξιοπρεπώς σε ένα κοινωνικό σύνολο. Σίγουρα δε φταίει μόνο αυτός αλλά και το φτωχό επίπεδο της παιδείας που έτυχε και η ανικανότητα των γονέων του, οι οποίοι αντί να του δώσουν κάποιες αρχές, παρέδωσαν στην κοινωνία ένα κάφρο. Αν όμως διεύθυνε ένα μαγαζί δικό του, έτσι θα απευθυνόταν στους πελάτες του ; Δε νομίζω.... κωλοτούμπες θα έκανε. Βολεμένος όμως πίσω από τη θεσούλα του (από την οποία δεν θα τον κουνήσει κανείς, γιατί ούτε κάποιος από τους προϊσταμένους του ενδιαφέρεται να τον ελέγξει) υποθάλπει τέτοιες τακτικές τραμπουκισμού στην υπηρεσία "του".
Ποια είναι η λύση στο πρόβλημα ; Μια πρώτη αντίδραση θα ήταν το κράξιμο. Να αρχίσει δηλαδή κάποιος τις φωνές και να τον κάνει ρόμπα, κι αυτόν και τον υπάλληλο. Επειδή όμως α) αυτή η καφρίλα εμένα δε μου βγαίνει αβίαστα και β) δε νομίζω ότι θα πιάσει τόπο ή θα διαπεράσει το χοντρό πετσί τους, σκέφτομαι κάτι πιο δραστικό, το οποίο επιφυλάσσομαι να μοιραστώ μαζί σας αφού το επεξεργαστώ λίγο καλύτερα. Φυσικά είμαι "ανοιχτός" και στις δικές σας προτάσεις.
Στο κυνήγι του αυτονόητου... αλλά ως πότε ;
Αναρτήθηκε από
Ηλίας Καραγιαννάκος |
3:45 π.μ.
| 1 σχόλια
»
Πότε σ’ αυτή τη χώρα θα κατακτήσουμε το αυτονόητο ;
Τα πράγματα θα έπρεπε να είναι πιο απλά. Έχουμε όμως την τάση να τα κάνουμε δύσκολα. Αν μεγεθύνουμε το πρόβλημα, τόσο ώστε να φαντάζει δυσεπίλυτο ή και άλυτο, μας δημιουργείται η εντύπωση ότι η τελική (προφανής και αυτονόητη κατά τα λοιπά) λύση είναι μια μεγάλη κατάκτηση.
Όταν για την επίλυση ενός προβλήματος ξεκινά ο «δημόσιος διάλογος», η «κοινωνική διαβούλευση» και τα δημοσιογραφικά «παράθυρα», το μόνο σίγουρο είναι ότι θα καταλήξουμε σε σύγχυση και σε «μη-λύσεις». Πάρτε σαν παράδειγμα τη διαβούλευση για την «παιδεία», το «ασφαλιστικό», την «εξωτερική πολιτική» κλπ.
Αφορμή για τις παραπάνω σκέψεις μου έδωσε το θέμα του εμβολιασμού για τη νέα γρίπη.
Ποτέ δεν κατάλαβα, γιατί για όλα τα θέματα πρέπει να υπάρχει δημόσια έκθεση. Εδώ και μήνες ειδικοί και μη, ανταλλάσουν δημόσια απόψεις. Ποιος ο λόγος αυτής της δημόσιας διαβούλευσης ; Κατά τη γνώμη μου μόνο ένας : το παιχνίδι της δύναμης και της εξουσίας. Οι δημοσιογράφοι θέλουν να είναι μέρος των γεγονότων για να έχουν την ψευδαίσθηση ότι είναι κι αυτοί σπουδαίοι. Οι (μεγαλο)γιατροί για να εδραιώσουν τους χώρους τους ουρώντας στα δέντρα που τους αναλογούν, για να μην τα πλησιάσουν οι άλλοι και οι (μικρο)γιατροί για να «τη βγουν» στους προηγούμενους πετώντας «ατάκες» του τύπου : «εγώ δε θα το κάνω». Οι υπόλοιποι αναμιγνύονται απλώς γιατί θεωρούν ως ιερή τους υποχρέωση να έχουν μια άποψη, όπως για όλα και γι’ αυτό.
Τελικώς επικρατεί μια απόλυτη σύγχυση. Πρέπει να γίνει το εμβόλιο ή όχι ; Ανάθεμα αν ξέρει κανένας.
Είναι θέμα δηλαδή άσκησης δημοκρατίας ; Επιτέλους, νομίζω ότι η δημοκρατία του λόγου είναι πια ένα αυτονόητο δεδομένο στη σημερινή Ελλάδα. Έχουμε φθάσει στο σημείο να συγχέουμε τη δημοκρατία με την μπουρδολογία και την τηλεοπτική προβολή.
Η ευθύνη βεβαίως γι’ αυτό βρίσκεται κατά τη γνώμη μου στις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες και στους αρμόδιους ιατρούς. Αυτοί δεν έπρεπε να παρασυρθούν από το παραπάνω δημοσιογραφικό παιχνιδάκι, να αποφασίσουν οι ίδιοι πρώτα αφού λάβουν υπόψη τους τα ιατρικά δεδομένα και να ανακοινώσουν στον κόσμο το συμπέρασμα. Να γίνει ή να μη γίνει το εμβόλιο. Η υπερβολική δημοσιοποίηση τόσο εξειδικευμένων θεμάτων μόνο σύγχυση δημιουργεί.
Τώρα ελπίζουμε ότι και αυτό το πρόβλημα θα λυθεί μόνο του. Μόνο που τα προβλήματα που λύνονται μόνα τους, δε λύνονται πάντα με τον καλύτερο τρόπο και καταλήγουμε όπως συνήθως να αντιμετωπίζουμε τις συνέπειες.
Τα πράγματα θα έπρεπε να είναι πιο απλά. Έχουμε όμως την τάση να τα κάνουμε δύσκολα. Αν μεγεθύνουμε το πρόβλημα, τόσο ώστε να φαντάζει δυσεπίλυτο ή και άλυτο, μας δημιουργείται η εντύπωση ότι η τελική (προφανής και αυτονόητη κατά τα λοιπά) λύση είναι μια μεγάλη κατάκτηση.
Όταν για την επίλυση ενός προβλήματος ξεκινά ο «δημόσιος διάλογος», η «κοινωνική διαβούλευση» και τα δημοσιογραφικά «παράθυρα», το μόνο σίγουρο είναι ότι θα καταλήξουμε σε σύγχυση και σε «μη-λύσεις». Πάρτε σαν παράδειγμα τη διαβούλευση για την «παιδεία», το «ασφαλιστικό», την «εξωτερική πολιτική» κλπ.
Αφορμή για τις παραπάνω σκέψεις μου έδωσε το θέμα του εμβολιασμού για τη νέα γρίπη.
Ποτέ δεν κατάλαβα, γιατί για όλα τα θέματα πρέπει να υπάρχει δημόσια έκθεση. Εδώ και μήνες ειδικοί και μη, ανταλλάσουν δημόσια απόψεις. Ποιος ο λόγος αυτής της δημόσιας διαβούλευσης ; Κατά τη γνώμη μου μόνο ένας : το παιχνίδι της δύναμης και της εξουσίας. Οι δημοσιογράφοι θέλουν να είναι μέρος των γεγονότων για να έχουν την ψευδαίσθηση ότι είναι κι αυτοί σπουδαίοι. Οι (μεγαλο)γιατροί για να εδραιώσουν τους χώρους τους ουρώντας στα δέντρα που τους αναλογούν, για να μην τα πλησιάσουν οι άλλοι και οι (μικρο)γιατροί για να «τη βγουν» στους προηγούμενους πετώντας «ατάκες» του τύπου : «εγώ δε θα το κάνω». Οι υπόλοιποι αναμιγνύονται απλώς γιατί θεωρούν ως ιερή τους υποχρέωση να έχουν μια άποψη, όπως για όλα και γι’ αυτό.
Τελικώς επικρατεί μια απόλυτη σύγχυση. Πρέπει να γίνει το εμβόλιο ή όχι ; Ανάθεμα αν ξέρει κανένας.
Είναι θέμα δηλαδή άσκησης δημοκρατίας ; Επιτέλους, νομίζω ότι η δημοκρατία του λόγου είναι πια ένα αυτονόητο δεδομένο στη σημερινή Ελλάδα. Έχουμε φθάσει στο σημείο να συγχέουμε τη δημοκρατία με την μπουρδολογία και την τηλεοπτική προβολή.
Η ευθύνη βεβαίως γι’ αυτό βρίσκεται κατά τη γνώμη μου στις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες και στους αρμόδιους ιατρούς. Αυτοί δεν έπρεπε να παρασυρθούν από το παραπάνω δημοσιογραφικό παιχνιδάκι, να αποφασίσουν οι ίδιοι πρώτα αφού λάβουν υπόψη τους τα ιατρικά δεδομένα και να ανακοινώσουν στον κόσμο το συμπέρασμα. Να γίνει ή να μη γίνει το εμβόλιο. Η υπερβολική δημοσιοποίηση τόσο εξειδικευμένων θεμάτων μόνο σύγχυση δημιουργεί.
Τώρα ελπίζουμε ότι και αυτό το πρόβλημα θα λυθεί μόνο του. Μόνο που τα προβλήματα που λύνονται μόνα τους, δε λύνονται πάντα με τον καλύτερο τρόπο και καταλήγουμε όπως συνήθως να αντιμετωπίζουμε τις συνέπειες.
Μπύρα, Μέρος 3ο (τελευταίο)
Κατ' αρχάς θα ήθελα να ζητήσω συγγνώμη για την καθυστέρηση αλλά όπως σας είχα πει θα ολοκλήρωνα το θέμα ΑΝ υπήρχε κάποια ανταπόκριση. Εφόσον αυτή υπάρχει, προχωράω. Και κάτι ακόμη : αφού τελικά δεν είμαστε και τόσο λίγοι (απ' ότι έχω καταλάβει δε χωράμε σε ΤΑΞΙ), γιατί να μην οργανωθούμε, να βρεθούμε, να το συζητήσουμε το πράγμα ; Μια ιδέ ρίχνω και περιμένω τις προτάσεις σας.
Είχαμε μείνει λοιπόν στο σημείο που πέρασαν οι 7-10 ημέρες που χρειαζόταν η μπύρα για τη ζύμωση. Τώρα θα περάσουμε στο τελευταίο στάδιο, την εμφιάλωση. Από την προηγούμενη ημέρα έχουμε προετοιμάσει τα μπουκάλια. Εγώ τα πλένω με σαπούνι πιάτων και καυτό νερό και την ημέρα της εμφιάλωσης τα βάζω στο πλυντήριο πιάτων στους 50 o C, ΧΩΡΙΣ απορυπαντικό για να απολυμανθούν. Έχω έτοιμα και τα καπάκια με το μηχάνημα που εμφιαλώνει τις μπύρες. Τέτοιο μπορείτε να βρείτε στην Αθηνάς, εκεί που σας εξήγησα σε προηγούμενο post και είναι έτσι :
Είχαμε μείνει λοιπόν στο σημείο που πέρασαν οι 7-10 ημέρες που χρειαζόταν η μπύρα για τη ζύμωση. Τώρα θα περάσουμε στο τελευταίο στάδιο, την εμφιάλωση. Από την προηγούμενη ημέρα έχουμε προετοιμάσει τα μπουκάλια. Εγώ τα πλένω με σαπούνι πιάτων και καυτό νερό και την ημέρα της εμφιάλωσης τα βάζω στο πλυντήριο πιάτων στους 50 o C, ΧΩΡΙΣ απορυπαντικό για να απολυμανθούν. Έχω έτοιμα και τα καπάκια με το μηχάνημα που εμφιαλώνει τις μπύρες. Τέτοιο μπορείτε να βρείτε στην Αθηνάς, εκεί που σας εξήγησα σε προηγούμενο post και είναι έτσι :
Η τιμή του δεν ξεπερνά (αν θυμάμαι καλά) τα 15 €.Με ένα λεπτό σωλήμα μεταφέρουμε τη μπύρα από το δοχείο ζύμωσης σε ένα άλλο δοχείο, προσεκτικά να μην ανακινηθεί το κατακάθι και μπει πάλι στη μπύρα μας. Για να το πετύχω αυτό, τοποθετώ το δοχείο ζύμωσης σε πιο ψηλό σημείο από το το δοχείο υποδοχής και σχηματίζω σιφόνι.
Στην καθαρή (πια) μπύρα, πρέπει να προσθέσουμε ζάχαρη, για να δημιουργηθεί το CO2 μέσα στο μπουκάλι. Η ποσότητα της ζάχαρης (η οποία σημειωτέον πρέπει να είναι μαύρη - η άσπρη δεν κάνει) εξαρτάται από το είδος της μπύρας που φτιάχνουμε και από την ποσότητα του ανθρακικού που θέλουμε. Για να έχετε μια ιδέα σας δίνω κάποιους κανόνες και έναν πίνακα για να κάνετε τους υπολογισμούς σας ανάλογα με το είδος της μπύρας, τη θερμοκρασία και την επιθυμητή ποσότητα του ανθρακικού.
British ales 1.5-2.0
Porter, Stout 1.7-2.3
Belgian ales 1.9-2.4Porter, Stout 1.7-2.3
American ales 2.2-2.7
European lagers 2.2-2.7
Belgian Lambic 2.4-2.8
American wheat 2.7-3.3
German wheat 3.3-4.5
Φυσικά μπορείτε να αυτοσχεδιάσετε, αν θέλετε περισσότερο ή λιγότερο ανθρακικό στη μπύρα σας. Μην το παρακάνε όμως (πέραν του 40 % από τα παραπάνω) γιατί μπορεί να έχετε ανεπιθύμητα αποτελέσματα όπως έκρηξη των μπουκαλιών.
Ελέγξτε τη θερμοκρασία της μπύρας. Υπολογίστε την ποσότητα CO2 που επιθυμείτε σύμφωνα με τον προηγούμενο πίνακα και με ένα χάρακα τραβήξτε μια γραμμή που να ενώνει τη θερμοκρασία με την ποσότητα CO2 του διπλανού πίνακα. Επεκτείνετε τη γραμμή και στην τρίτη στήλη και θα βρείτε την ποσότητα της ζάχαρης που χρειάζεστε. Προσοχή : ο πίνακας υπολογίζει τη ζάχαρη για ποσότητα 5 γαλονιών (1 γαλ = 3,5 λίτρα). Προσαρμόστε τον στην ποσότητα μπύρας που εσείς έχετε φτιάξει.
Πριν ρίξτε τη ζάχαρη κρατήστε λίγη μπύρα. Θα τη χρειαστούμε για να υπολογίσουμε την τελική πυκνότητα της μπύρας (με το υγρόμετρο), για να ξέρουμε την περιεκτικότητά της σε αλκοόλ (βλ. παρακάτω).
Ζεσταίνουμε περίπου 100 - 150 ml νερού και μόλις γίνει χλιαρό ρίχνουμε τη ζάχαρη και την ανακατεύουμε, για να διαλυθεί (να μη βράσει το νερό). Ρίχνουμε το νερό με τη διαλυμένη ζάχαρη μέσα στη μπύε και ανακατεύουμε ΕΛΑΦΡΑ. Δεν θέλουμε να αερίσουμε τη μπύρα αυτή τη στιγμή.
Στη συνέχεια αρχίζουμε να γεμίζουμε τα μπουκάλια. Προσέξτα, να αφήνετε 3-4 εκ. κενό από το καπάκι. ΜΗ ΓΕΜΙΣΕΤΕ ΤΟ ΜΠΟΥΚΑΛΙ ΠΑΝΩ - ΠΑΝΩ (θα σκάσει). Ρίξτε μια ματιά σε μια μπύρα του εμπορίου και θα καταλάβετε ως ποιο σημείο πρέπει να φθάσετε.
Αφού βάλετε τα καπάκια (φελλός δεν κάνει γιτί στο μπουκάλι γίνεται ζύμωση - θα τον πετάξει), αποθηκεύετε τη μπύρα σε δροσερό σχετικά μέρος που να μην το βλέπει ο ήλιος. Μπορείτε να δοκιμάσετε τη μπύρα σας σε 2 εβδομάδες. Λογικά πρέπει να διατηρείται σε πολύ καλή κατάσταση για ένα 6μηνο (αν και νομίζω ότι θα την έχετε καταναλώσει νωρίτερα).
Πριν ρίξτε τη ζάχαρη κρατήστε λίγη μπύρα. Θα τη χρειαστούμε για να υπολογίσουμε την τελική πυκνότητα της μπύρας (με το υγρόμετρο), για να ξέρουμε την περιεκτικότητά της σε αλκοόλ (βλ. παρακάτω).
Ζεσταίνουμε περίπου 100 - 150 ml νερού και μόλις γίνει χλιαρό ρίχνουμε τη ζάχαρη και την ανακατεύουμε, για να διαλυθεί (να μη βράσει το νερό). Ρίχνουμε το νερό με τη διαλυμένη ζάχαρη μέσα στη μπύε και ανακατεύουμε ΕΛΑΦΡΑ. Δεν θέλουμε να αερίσουμε τη μπύρα αυτή τη στιγμή.
Στη συνέχεια αρχίζουμε να γεμίζουμε τα μπουκάλια. Προσέξτα, να αφήνετε 3-4 εκ. κενό από το καπάκι. ΜΗ ΓΕΜΙΣΕΤΕ ΤΟ ΜΠΟΥΚΑΛΙ ΠΑΝΩ - ΠΑΝΩ (θα σκάσει). Ρίξτε μια ματιά σε μια μπύρα του εμπορίου και θα καταλάβετε ως ποιο σημείο πρέπει να φθάσετε.
Αφού βάλετε τα καπάκια (φελλός δεν κάνει γιτί στο μπουκάλι γίνεται ζύμωση - θα τον πετάξει), αποθηκεύετε τη μπύρα σε δροσερό σχετικά μέρος που να μην το βλέπει ο ήλιος. Μπορείτε να δοκιμάσετε τη μπύρα σας σε 2 εβδομάδες. Λογικά πρέπει να διατηρείται σε πολύ καλή κατάσταση για ένα 6μηνο (αν και νομίζω ότι θα την έχετε καταναλώσει νωρίτερα).
Υπολογισμός αλκοόλ :
Η μαγιά διαλύει τα σάκχαρα σε αλκοόλ και διοξείδιο του άνθρακα. Το διοξείδιο αποβάλλεται από την αεραντλία κατά τη ζύμωση και το αλκοόλ παραμένει. Αν λοιπόν ξέρουμε την αρχική πυκνότητα (OG)του μίγματος (την ξέρουμε γιατί τη μετρήσαμε με το πυκνόμετρο πριν ρίξουμε τη μαγιά) και ξέρουμε και την τελική πυκνότητα (FG) (τη μετρήσαμε πριν ρίξουμε τη ζάχαρη), μπορούμε να βρούμε τους βαθμούς του αλκοόλ. Γι' αυτό θα συμβουλευτείτε τον ακόλουθο υπολογιστή :
Καλή επιτυχία www.legalcenter.gr - ΝΟΜΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ
Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι έχετε βρει, αυτό που θα γράψετε, και αποφασίσατε να το κυκλοφορήσετε σε βιβλίο.
Υπάρχουν δύο τρόποι για να κάνετε τη δουλειά σας :
Α) Ο εύκολος τρόπος : Γράφετε το αρχείο σ' ένα cd, το πηγαίνετε σε έναν τυπογράφο, και μόλις το βιβλίο είναι έτοιμο σας το αποστέλλει.
Β) Ο δύσκολος τρόπος :
1. Γράφετε το κείμενο σε έναν επεξεργαστή κειμένου. Οι επαγγελματίες χρησιμοποιούν το Quark Express αλλά και το Word την κάνει τη δουλειά.
2. Αφού τελειώσετε, το αρχείο το σώζετε σε postscript (prn - υπάρχει η επιλογή στο Save as... του word). Μπορείτε να το σώσετε και σε pdf αν θέλετε. Σ' αυτή την περίπτωση θα χρειαστείτε ένα pdf writer. Της adobe είναι πανάκριβο, οπότε θα σας πρότεινα το Primo Pdf που είναι δωρεάν - μπορείτε να το βρείτε στο Internet.
3. Τα αρχεία πρέπει να γίνουν φιλμ. Αυτό απαιτεί ειδική επεξεργασία και δεν μπορείτε να το κάνετε μόνοι σας (τουλάχιστον δεν σας το προτείνω). Αν δε βρίσκετε που να το κάνετε, ευχαρίστως θα σας συστήσω τον "φιλμά" μου, αν μου το ζητήσετε.
4. Ενώ ετοιμάζονται τα φιλμ πρέπει να παραγγείλετε χαρτί. Πρώτα συνεννοείστε με τον τυπογράφο για την ποσότητα που θα χρειαστείτε, ανάλογα με τις σελίδες (16σέλιδα).Υπάρχουν αρκετοί έμποροι χάρτου (και εδώ μπορώ να σας προτείνω), οι οποίοι παραδίδουν το χαρτί που παραγγέλνετε τηλεφωνικά κατευθείαν στον τυπογράφο.
5. Μόλις τα φιλμ είναι έτοιμα τα πηγαίνετε στον τυπογράφο, ο οποίος τυπώνει τα φύλλα. Το εξώφυλλο πιθανόν να θέλετε να το πλαστικοποιήσετε - αδιαβροχοποιήσετε. Υπάρχουν ειδικοί και γι' αυτό αλλά ίσως το κάνει και ο τυπογράφος.
6. Τα φύλλα πρέπει να σταλούν στον βιβλιοδέτη, ο οποίος θα ετοιμάσει το βιβλίο.
Κόστος :
Όπως μπορείτε να φανταστείτε, η ευκολία κοστίζει. Αν υποθέσουμε ότι έχουμε έμα βιβλίο 320 σελίδων (20 Χ 16σέλιδα - αυτή είναι η μονάδα μέτρησης και κοστολόγησης του βιβλίου), με τον εύκολο τρόπο ετοιμαστείτε να πληρώσετε 5.000 - 7.000 € για 1000 αντίτυπα. Για λιγότερα αντίτυπα το μόνο που εξοικονομείτε είναι το χαρτί δηλ 200 - 300 € λιγότερα.
Ο δύσκολος τρόπος σας ανταμείβει οικονομικά, δεδομένου ότι θα σας κοστίσει γύρω στις 2.000 €.
Τις τιμές μην τις πάρετε "τοις μετρητοίς" - σας τις δίνω στο περίπου, για να έχετε μια ιδέα.
Υ.Γ. Αν σκέφτεστε να πουλήσετε το βιβλίο σας, θα χρειαστείτε επέκταση δραστηριότητας στη ΔΟΥ ως συγγραφέας. Θα χρειαστείτε Δελτίο Αποστολής-Τιμολόγιο. Επίσης, θα πρέπει να αποδίδετε ΦΠΑ. Ξέρω, το πήγα πολύ μακριά αλλά να ξέρετε, ότι η διάθεση των βιβλίων δεν είναι και το απλούστερο πράγμα στον κόσμο (στην Ελλάδα τουλάχιστον). Ένα άλλο πρόβλημα που μπορεί να συναντήσετε είναι και η "απροθυμία" των βιβλιοπωλείων να πουλήσουν το βιβλίο σας- σα να σας κάνουν χάρη ένα πράγμα, τη στιγμή που κρατούν από 30 - 50 % της τιμής για προμήθεια.
ΥΓ2. Στη διάθεσής σας για τυχόν απορίες
Υπάρχουν δύο τρόποι για να κάνετε τη δουλειά σας :
Α) Ο εύκολος τρόπος : Γράφετε το αρχείο σ' ένα cd, το πηγαίνετε σε έναν τυπογράφο, και μόλις το βιβλίο είναι έτοιμο σας το αποστέλλει.
Β) Ο δύσκολος τρόπος :
1. Γράφετε το κείμενο σε έναν επεξεργαστή κειμένου. Οι επαγγελματίες χρησιμοποιούν το Quark Express αλλά και το Word την κάνει τη δουλειά.
2. Αφού τελειώσετε, το αρχείο το σώζετε σε postscript (prn - υπάρχει η επιλογή στο Save as... του word). Μπορείτε να το σώσετε και σε pdf αν θέλετε. Σ' αυτή την περίπτωση θα χρειαστείτε ένα pdf writer. Της adobe είναι πανάκριβο, οπότε θα σας πρότεινα το Primo Pdf που είναι δωρεάν - μπορείτε να το βρείτε στο Internet.
3. Τα αρχεία πρέπει να γίνουν φιλμ. Αυτό απαιτεί ειδική επεξεργασία και δεν μπορείτε να το κάνετε μόνοι σας (τουλάχιστον δεν σας το προτείνω). Αν δε βρίσκετε που να το κάνετε, ευχαρίστως θα σας συστήσω τον "φιλμά" μου, αν μου το ζητήσετε.
4. Ενώ ετοιμάζονται τα φιλμ πρέπει να παραγγείλετε χαρτί. Πρώτα συνεννοείστε με τον τυπογράφο για την ποσότητα που θα χρειαστείτε, ανάλογα με τις σελίδες (16σέλιδα).Υπάρχουν αρκετοί έμποροι χάρτου (και εδώ μπορώ να σας προτείνω), οι οποίοι παραδίδουν το χαρτί που παραγγέλνετε τηλεφωνικά κατευθείαν στον τυπογράφο.
5. Μόλις τα φιλμ είναι έτοιμα τα πηγαίνετε στον τυπογράφο, ο οποίος τυπώνει τα φύλλα. Το εξώφυλλο πιθανόν να θέλετε να το πλαστικοποιήσετε - αδιαβροχοποιήσετε. Υπάρχουν ειδικοί και γι' αυτό αλλά ίσως το κάνει και ο τυπογράφος.
6. Τα φύλλα πρέπει να σταλούν στον βιβλιοδέτη, ο οποίος θα ετοιμάσει το βιβλίο.
Κόστος :
Όπως μπορείτε να φανταστείτε, η ευκολία κοστίζει. Αν υποθέσουμε ότι έχουμε έμα βιβλίο 320 σελίδων (20 Χ 16σέλιδα - αυτή είναι η μονάδα μέτρησης και κοστολόγησης του βιβλίου), με τον εύκολο τρόπο ετοιμαστείτε να πληρώσετε 5.000 - 7.000 € για 1000 αντίτυπα. Για λιγότερα αντίτυπα το μόνο που εξοικονομείτε είναι το χαρτί δηλ 200 - 300 € λιγότερα.
Ο δύσκολος τρόπος σας ανταμείβει οικονομικά, δεδομένου ότι θα σας κοστίσει γύρω στις 2.000 €.
Τις τιμές μην τις πάρετε "τοις μετρητοίς" - σας τις δίνω στο περίπου, για να έχετε μια ιδέα.
Υ.Γ. Αν σκέφτεστε να πουλήσετε το βιβλίο σας, θα χρειαστείτε επέκταση δραστηριότητας στη ΔΟΥ ως συγγραφέας. Θα χρειαστείτε Δελτίο Αποστολής-Τιμολόγιο. Επίσης, θα πρέπει να αποδίδετε ΦΠΑ. Ξέρω, το πήγα πολύ μακριά αλλά να ξέρετε, ότι η διάθεση των βιβλίων δεν είναι και το απλούστερο πράγμα στον κόσμο (στην Ελλάδα τουλάχιστον). Ένα άλλο πρόβλημα που μπορεί να συναντήσετε είναι και η "απροθυμία" των βιβλιοπωλείων να πουλήσουν το βιβλίο σας- σα να σας κάνουν χάρη ένα πράγμα, τη στιγμή που κρατούν από 30 - 50 % της τιμής για προμήθεια.
ΥΓ2. Στη διάθεσής σας για τυχόν απορίες
Επειδή φέτος έκλεισα 10 χρόνια ως συγγραφέας (επισήμως τουλάχιστον, εφόσον αυτό λέει η ΔΟΥ στην επέκταση του επαγγέλματος του δικηγόρου), αποφάσισα να βάλω σε μια τάξη κάποιες σκέψεις που πέρασαν από το μυαλό μου όλα αυτά τα χρόνια.
Δε θα ξεχάσω μια ατάκα που είχα διαβάσει παλιότερα (σε ένα site με συμβουλές προς μελλοντικούς συγγραφείς), ότι για να γίνεις επαγγελματίας συγγραφέας, έχεις τις ίδιες πιθανότητες με το να παίξεις στο ΝΒΑ. Το χειρότερο είναι ότι δεν το πίστεψα και έχασα μια καριέρα στο ΝΒΑ.
Εννοείται ότι ποτέ δε συστήθηκα ως συγγραφέας (δεν μ' έπαιρνε ως εκεί). Πάντοτε χρησιμοποιούσα το δικηγόρος, έστω κι αν ήμουν περισσότερο συγγραφέας (και πολλά άλλα πράγματα) παρά δικηγόρος. Ακόμη και πρόσωπα του κοντινού μου περιβάλλοντος, μόλις τους έλεγα ότι "ξέρεις, έχω κι εγώ γράψει βιβλία", μου έριχναν άλλη μια ματιά από πάνω ως κάτω, για να σιγουρευτούν ότι δεν τους έχει διαφύγει κάποιο σημαντικό στοιχείο της προσωπικότητάς μου, που θα πρέπει να τους κάνει να επαναπροσδιορίσουν τη σχέση τους μαζί μου.
Το να γράφεις, ιδίως νομικά βιβλία, σημαίνει ότι θα πρέπει να βρίσκεσαι ώρες πίσω από έναν υπολογιστή. Όταν μάλιστα αυτός ο Η/Υ βρίσκεται σε ειδικά διαμορφωμένο γραφείο του σπιτιού σου (με το "διαμορφωμένο" εννοώ μονίμως ακατάστατο), πρέπει να αντιμετωπίσεις ένα ακόμη πρόβλημα : να πείσεις τους άλλους, ότι δουλεύεις. Διότι για όλους, δουλειά σημαίνει να ξυπνήσεις κατά τις 6:30, να ξεκινήσεις νωρίς (για να παρκάρεις νωρίς), να βγεις από το σπίτι και να γυρίσεις για να κοιμηθείς το μεσημέρι. Αν ξυπνήσεις κατά τις 8:30, αρχίσεις να γράφεις κατά τις 10:00 και σηκωθείς από τον υπολογιστή κατά τη 1:00 το βράδυ, αυτό δεν είναι δουλειά. Μάλλον προσεγγίζει την τεμπελιά, παρόλο που έχεις στραβωθεί για περίπου 15 ώρες. Επιπλέον προκαλεί και τη ζήλια των άλλων, οι οποίοι σε μακαρίζουν : "Σπίτι είσαι ; Δεν πήγες για δουλειά σήμερα ; α ρε τυχεράκια !" Κι επίσης : "Δεν μπορούσες να πας στην τράπεζα εσύ ; αφού όλη μέρα σπίτι ήσουν".
Αν ξεκινήσεις να κάνεις αφιερώσεις στα βιβλία σου, δεν θα έχεις καλή εξέλιξη. Μονίμως κάποιοι θα είναι δυσαρεστημένοι είτε επειδή δεν τους μνημόνευσες είτε γιατί, παρόλο που τους αφιέρωσες το βιβλίο, δεν το έκανες με τη δέουσα θέρμη.
Όλα τα παραπάνω όμως σε οδηγούν σε μια αναγκαιότητα χειρισμού των σχέσεών σου με τους γύρω σου. Εσωτερικά όμως σου αφήνει μια ικανοποίηση, ειδικά όταν ελέγχεις όλη τη διαδικασία, από τη συγγραφή, ως την εκτύπωση. Για τη διαδικασία, θα σας ενημερώσω με νέο μου post καλοί μου αναγνώστες, για να μάθετε, τι δουλειά χρειάζεται και ποιοι επαγγελματίες εμπλέκονται πριν το βιβλίο που κρατάτε φθάσει στα χέρια σας.
Τέλος, αν το αποφασίσετε να ξεκινήσετε να γράφετε, θα διαπιστώσετε κι εσείς, ποιος βρίσκεται πίσω από έναν πετυχημένο συγγραφέα : μια έκπληκτη πεθερά, που απορεί, πως αυτός ο μ...κας που βρήκε η κόρη της, είναι δυνατό να είναι επιτυχημένος στη δουλειά του.
Δε θα ξεχάσω μια ατάκα που είχα διαβάσει παλιότερα (σε ένα site με συμβουλές προς μελλοντικούς συγγραφείς), ότι για να γίνεις επαγγελματίας συγγραφέας, έχεις τις ίδιες πιθανότητες με το να παίξεις στο ΝΒΑ. Το χειρότερο είναι ότι δεν το πίστεψα και έχασα μια καριέρα στο ΝΒΑ.
Εννοείται ότι ποτέ δε συστήθηκα ως συγγραφέας (δεν μ' έπαιρνε ως εκεί). Πάντοτε χρησιμοποιούσα το δικηγόρος, έστω κι αν ήμουν περισσότερο συγγραφέας (και πολλά άλλα πράγματα) παρά δικηγόρος. Ακόμη και πρόσωπα του κοντινού μου περιβάλλοντος, μόλις τους έλεγα ότι "ξέρεις, έχω κι εγώ γράψει βιβλία", μου έριχναν άλλη μια ματιά από πάνω ως κάτω, για να σιγουρευτούν ότι δεν τους έχει διαφύγει κάποιο σημαντικό στοιχείο της προσωπικότητάς μου, που θα πρέπει να τους κάνει να επαναπροσδιορίσουν τη σχέση τους μαζί μου.
Το να γράφεις, ιδίως νομικά βιβλία, σημαίνει ότι θα πρέπει να βρίσκεσαι ώρες πίσω από έναν υπολογιστή. Όταν μάλιστα αυτός ο Η/Υ βρίσκεται σε ειδικά διαμορφωμένο γραφείο του σπιτιού σου (με το "διαμορφωμένο" εννοώ μονίμως ακατάστατο), πρέπει να αντιμετωπίσεις ένα ακόμη πρόβλημα : να πείσεις τους άλλους, ότι δουλεύεις. Διότι για όλους, δουλειά σημαίνει να ξυπνήσεις κατά τις 6:30, να ξεκινήσεις νωρίς (για να παρκάρεις νωρίς), να βγεις από το σπίτι και να γυρίσεις για να κοιμηθείς το μεσημέρι. Αν ξυπνήσεις κατά τις 8:30, αρχίσεις να γράφεις κατά τις 10:00 και σηκωθείς από τον υπολογιστή κατά τη 1:00 το βράδυ, αυτό δεν είναι δουλειά. Μάλλον προσεγγίζει την τεμπελιά, παρόλο που έχεις στραβωθεί για περίπου 15 ώρες. Επιπλέον προκαλεί και τη ζήλια των άλλων, οι οποίοι σε μακαρίζουν : "Σπίτι είσαι ; Δεν πήγες για δουλειά σήμερα ; α ρε τυχεράκια !" Κι επίσης : "Δεν μπορούσες να πας στην τράπεζα εσύ ; αφού όλη μέρα σπίτι ήσουν".
Αν ξεκινήσεις να κάνεις αφιερώσεις στα βιβλία σου, δεν θα έχεις καλή εξέλιξη. Μονίμως κάποιοι θα είναι δυσαρεστημένοι είτε επειδή δεν τους μνημόνευσες είτε γιατί, παρόλο που τους αφιέρωσες το βιβλίο, δεν το έκανες με τη δέουσα θέρμη.
Όλα τα παραπάνω όμως σε οδηγούν σε μια αναγκαιότητα χειρισμού των σχέσεών σου με τους γύρω σου. Εσωτερικά όμως σου αφήνει μια ικανοποίηση, ειδικά όταν ελέγχεις όλη τη διαδικασία, από τη συγγραφή, ως την εκτύπωση. Για τη διαδικασία, θα σας ενημερώσω με νέο μου post καλοί μου αναγνώστες, για να μάθετε, τι δουλειά χρειάζεται και ποιοι επαγγελματίες εμπλέκονται πριν το βιβλίο που κρατάτε φθάσει στα χέρια σας.
Τέλος, αν το αποφασίσετε να ξεκινήσετε να γράφετε, θα διαπιστώσετε κι εσείς, ποιος βρίσκεται πίσω από έναν πετυχημένο συγγραφέα : μια έκπληκτη πεθερά, που απορεί, πως αυτός ο μ...κας που βρήκε η κόρη της, είναι δυνατό να είναι επιτυχημένος στη δουλειά του.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις
(Atom)
